Zajedno sa En Karson, najnovijom dobitnicom Nobelove nagrade za književnost, do sada je to prestižno priznanje dobilo ukupno 28 Kanađana, iz neke od oblasti za koju se dodeljuje.
Prvi dobitnik sa ovih prostora je bio Frederik Banting, koji je za otkriće insulina 1923. godine dobio Nobelovu nagradu za medicinu. Za istu oblast nagrađeni su još i Čarls Hagins, 1966. godine za otkrića u vezi sa hormonskim lečenjem raka prostate, Dejvid H. Hjubel, 1966. godine, za otkrića u vezi sa obradom informacija u vizuelnom sistemu, Džek V. Šestak, 2009. godine, za otkriće načina na koji telomere i enzim telomeraza štite hromozome, i Ralf M. Stajnman, 2011. godine, za otkriće dendritske ćelije i njene uloge u adaptivnom imunitetu.
Za fiziku su nagrade počele da stižu tek krajem dvadesetog veka. Prvi je bio Ričard E. Tejlor, 1990. godine, za istraživanja u vezi sa duboko neelastičnim rasejanjem elektrona na protonima i vezanim neutronima, koja su bila od suštinskog značaja za razvoj modela kvarkova u fizici čestica, a onda su došli, Bertram N. Brokhaus, 1994. godine, za razvoj neutronske spektroskopije, Vilijem S. Bojl, 2009. godine, za pronalazak poluprovodničkog kola za snimanje slika CCD senzora, Artur B. Mekdonald, 2015. godine, za otkriće neutrinskih oscilacija, što pokazuje da neutrini imaju masu, Dona Striklend, 2018. godine, za zajednički razvoj metode generisanja visokointenzivnih, ultrakratkih optičkih impulsa, Džejms Pibls, 2019. godine, za fizičku kosmologiju, za izlaganje hemijskog sastava univerzuma na njegovom početku i kasnije objašnjenje načina na koji se galaksije formiraju, i ’kum veštačke inteligencije’ Džefri Hinton, 2024. godine, podelio je nagradu za rad koji je postavio temelje mašinskom učenju i neuronskim mrežama.
Najviše je bilo nagrada za hemiju, a dobili su ih Vilijem F. Džijok, 1949. godine, za doprinose u oblasti hemijske termodinamike, naročito u ponašanju supstanci na ekstremno niskim temperaturama, Grehard Hercberg, 1971. godine, za doprinos u poznavanju elektronske strukture i geometrije molekula, posebno slobodnih radikala, Henri Taube, 1983. godine, za rad na mehanizmima reakcije prenosa elektrona, posebno kod metalnih kompleksa, Džon Polanji, 1986. godine, za doprinose koji se tiči dinamike elementarnih hemijskih procesa, Sidni Altman, 1989. godine, za otkriće katalitičkih svojstava RNK, Rudolf A. Markus, 1992. godine, za doprinos teoriji reakcija prenosa elektrona u hemijskim sistemima, i Majkl Smit, 1993. godine, za fundamentalni doprinos uspostavljanju tehnike usmerene mutageneze pomoću oligonukleotida i njenom razvoju za proučavanje proteina.
Nobelovom nagradom za ekonomiju nagrađeni su Vilijem Vikri, 1996. godine, za doprinos ekonomskoj teoriji podsticaja u uslovima asimetričnih informacija, Majron Šouls, 1997. godine, za novu metodu određivanja vrednosti vrednosti derivata, Robert A. Mandel, 1999. godine, za analizu monetarne i fiskalne politike u različitim režimima deviznih kurseva i analizu optimalnih valutnih područja, Dejvid Kard, 2021. godine, podelio je nagradu za pionirsko istraživanje uticaja minimalne zarade, imigracije i obrazovanja na tržište rada, a Piter Hauit, 2025. godine, podelio je memorijalnu nagradu za objašnjenje ekonomskog rasta vođenog inovacijama.
Za mir je nagrađen jedino bivši premijer Lester Bouls Pirson, 1957. godine, za ulogu u smirivanju Suecke krize.
Što se književnosti tiče, od ukupno tri dobitnika, prvi iz Kanade bio je Sol Belou, 1976. godine, za ljudsko razumevanje i suptilnu analizu savremene kulture koji su sjedinjeni u njegovom delu, potom je nagrađena Alis Manro, 2013. godine, kao majstor savremene kratke priče, i ove godine, En Karson, za smeo i inventivan opus koji je, u razigranom dijalogu sa klasičnom tradicijom, stvorio nove oblike za savremenu književnost.